Saturday, November 8, 2008

တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ သဟာယ စာေပဆု

မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ က်ပ္ျပင္ၿမိဳ႕မရပ္ကြက္တြင္ တည္ရွိေသာ သဟာယစာၾကည့္တိုက္ ၏ သဟာယစာေပဆု ကို ၂၀၀၇-ခုႏွစ္တြင္ စတင္၍ ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ရာ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္တြင္ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၇-ခု ပထမအႀကိမ္ သဟာယစာေပဆုကို စာေရးဆရာ ညီပုေလး၏ ၿငိမ္သက္တစ္မိနစ္ႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္အားလည္းေကာင္း၊ ၂၀၀၈-ခု ဒုတိယအႀကိမ္ သဟာယစာေပဆုကို The Waves မဂၢဇင္းအား လည္းေကာင္း ဆုေရြးခ်ယ္ေရးေကာ္မတီအဖြဲ႕က ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။ လာမည့္ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ သဟာယစာေပဆု ကိုေတာ့ အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕အား ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုေရြးခ်ယ္ေရးေကာ္မတီ၏ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ သိရွိရသည္။ သဟာယစာေပဆုကို ႏွစ္စဥ္ ျမန္မာနိဳင္ငံ၏ လြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္ေသာ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔တြင္ အစဥ္အလာအတိုင္း ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။


အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ သမိုင္းေၾကာင္း
အေတြးအျမင္ စာစဥ္မ်ားသည္ ျမန္မာနိဳင္ငံတြင္ တစ္ခုတည္းေသာ လစဥ္ထုတ္ အေတြးအေခၚစာေစာင္ ျဖစ္သည္။ အေတြးအျမင္စာေစာင္ အမွတ္(၁)ကို ၁၉၈၄-ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ စတင္ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။ အေတြးအျမင္ကို စတင္ ေမြးဖြားသန္႔စင္ခဲ့ၾကသူမ်ားမွာ ေမာင္၀ံသ ႏွင့္ ေမာင္ေကာင္းျမင့္ တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕တြင္ ၾကည္သာဦး (ေမာင္ျမင့္ဦး-ေညာင္ေလးပင္) ပါ၀င္လာကာ အေတြးအျမင္ကို ဆက္လက္ထိန္းေက်ာင္းခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သီရိ၀ံသ၊ ေက်ာ္ႀကီး၊ ရဲျမင့္၊ ေဇာ္၀င္းတို႔က တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ပဲ့ကိုင္လာခဲ့ၾကရာ ယခုလက္ရွိ အေတြးအျမင္ အုပ္ႏွစ္ရာေျမာက္တြင္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕၀င္မ်ားမွာ ဦးသိန္း၀င္း၊ သီရိ၀ံသ၊ လြတ္လပ္စိုး၊ ဦးရဲျမင့္၊ ေနာင္ေနာင္စိုး ဟူ၍ စည္စည္ကားကား ပါရွိသည္။
အေတြးအျမင္စာအုပ္ စတင္ ထုတ္ေ၀စဥ္ကတည္းက စီစဥ္သူမ်ား၏ ဦးတည္ခ်က္တြင္ မိမိဦးေႏွာက္ကို အသံုးခ်၍ ဆင္ျခင္တံုတရား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လိုသူမ်ားအတြက္ ဟူ၍ ပါရွိခဲ့ပါသည္။ အေတြးအျမင္စာေစာင္သည္ ကနဦးကတည္းကပင္ အရုပ္မပါ၊ ပန္းခ်ီ ဓာတ္ပံုေတြမပါ၊ ၀တၳဳမပါ၊ ကဗ်ာမပါပဲ အျခားေသာ ရုပ္စံုမဂၢဇင္းမ်ား စာေစာင္မ်ားၾကား၀ယ္ ႏွစ္ကာလရွည္ၾကာစြာ ရပ္တည္ေနနိဳင္ခဲ့ၿပီး သီးသန္႔စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔စာေစာင္အျဖစ္ ရွင္သန္ခဲ့ပါသည္။

အေတြးအျမင္သည္ တာထြက္ေကာင္းခဲ့ပါသည္။ သီးသန္႔စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီး၏ တစိုက္မတ္မတ္ အားေပးမွဳေၾကာင့္ အရွိန္ေကာင္းလာခဲ့သည္။ အေတြးအျမင္ အမွတ္(၂)ကို ပံုႏွိပ္ေနခ်ိန္တြင္ အမွတ္(၁)မွာ လက္က်န္မရွိေအာင္ ကုန္သြားခဲ့ရသည္။ နယ္မ်ားမွ အမွာစာမ်ား ထပ္မံေရာက္ရွိလာ၍ အမွတ္(၁၃) ပံုႏွိပ္ၿပီးသည့္ေနာက္ အမွတ္(၁)ႏွင့္(၂)ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္မံ၍ပံုႏိွပ္ခဲ့ရပါသည္။ လံုးခ်င္းစာအုပ္မဟုတ္ေသာ စာေစာင္တစ္ခုကို ဒုတိယအႀကိမ္ပံုႏွိပ္ရျခင္းမွာ ထိုေခတ္ စာနယ္ဇင္းေလာက၀ယ္ မရွိသေလာက္ရွားသည့္ ထူးျခားေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပင္။ အေတြးအျမင္စာေစာင္ အမွတ္(၁) ထြက္ရွိၿပီးေနာက္ တံု႔ျပန္ရိုက္ခတ္လာေသာ ဂယက္မ်ားကိုလည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါသည္။

ထိပ္တန္းစာေရးဆရာႀကီးမ်ားႏွင့္ ပညာရွင္ႀကီးမ်ား၏ ေဆာင္းပါးမ်ားခ်ည္းသာ သီးသီးသန္႔သန္႔ ေဖာ္ျပထားျခင္း၊ ေဆာင္းပါးမ်ားမွာလည္း ပညာတတ္အ၀န္းအ၀ိုင္းကသာ စိတ္၀င္စားမည့္ ေလးေလးပင္ပင္ အေရးအသားမ်ားက အမ်ားစုျဖစ္ေနျခင္း၊ အေရာင္အေသြး အဆင္တန္ဆာ လံုး၀မပါပဲ ေဆာင္းပါးေခါင္းစီးမ်ားကိုပင္ ခဲစာလံုးပြိဳင့္မ်ား ကစား၍ ေဖာ္ျပထားျခင္း၊ စာအုပ္အရြယ္မွာ ပံုမွန္မဂၢဇင္းအရြယ္မဟုတ္ပဲ ၁၀ခ်ိဳးဆိုဒ္ျဖစ္ၿပီး Reader's Digest ပံုစံအတိုင္း မ်က္ႏွာဖံုးတြင္ မာတိကာတင္ထားျခင္း၊ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဘရင္ကေလး ၏ ႏြဲ႕ေပ်ာင္းေသာ အေတြးအျမင္ စာလံုးဒီဇိုင္းကအစ ဆန္းသစ္ေနျခင္း စသည့္ ထူးျခားခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အေတြးအျမင္ဟူေသာ စာေစာင္သစ္ကေလးကို ဆရာေမာင္စြမ္းရည္ စသည့္ စာေပေ၀ဖန္ေရးဆရာမ်ားကပင္ ခ်ီးက်ဴးႀကိဳဆိုကာ ေရးသားၾကေလသည္။

ဆရာႀကီးတက္တိုး ကလည္း ယခုလို အေတြးအျမင္စာေစာင္မ်ိဳး ေစာင္ေရ ငါးေထာင္ေက်ာ္ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ီနိဳင္ၿပီဆိုလွ်င္ ျမန္မာနိဳင္ငံတြင္ ေခတ္ႀကီး ေျပာင္းလဲေတာ့မည္ဟု ေျပာ၀ံ့သည္ ဟူ၍ စာအုပ္ထြက္ရွိၿပီး ငါးအုပ္ေျမာက္အခ်ိန္က မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့သည္။
အေတြးအျမင္တြင္ ေဆာင္းပါးခ်ည္းသက္သက္သာ ေဖာ္ျပခဲ့ရာ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ တခုပ္တရ သိမ္းဆည္းထားရမည့္ အဖိုးတန္ေဆာင္းပါးမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ပါရွိခဲ့သည္။ အေတြးအျမင္၏ ေရွ႕ပိုင္း စာေစာင္မ်ားတြင္ တစ္လလွ်င္ ေဆာင္းပါးပုဒ္ေရ (၃၀)ခန္႔ ပါရွိသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လစဥ္ေဆာင္းပါးပုဒ္ေရ (၄၀)ခန္႔ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ယခုအုပ္ေရ (၂၀၀)ေျမာက္ျပည့္သည္အထိ ၂၄-ႏွစ္တာကာလအေတာအတြင္း အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးေပါင္း ၆၀၀၀မွ ၈၀၀၀ၾကား ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။
အေတြးအျမင္စာေစာင္သည္ မူလက ခဲစာလံုး မွံဳတိမွံဳ၀ါး၊ စာရြက္စာသား ခပ္ညံ့ညံ့သာ ရွိခဲ့ရာမွ ၁၉၉၃-ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ (စာစဥ္-၉၀)မွ စတင္၍ ကြန္ပ်ဴတာစာလံုး၊ ေအာ့ဖ္ဆက္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲပံုႏွိပ္ခဲ့ပါသည္။ စာရြက္စာသားမွာလည္း ယခင္ကထက္ တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာခဲ့ၿပီး အနည္းငယ္ ျဖဴေဖြးလာခဲ့သည္။

အေတြးအျမင္၏ မူ၀ါဒ
ရွဳေထာင့္အသီးသီးမွ အေတြးအျမင္အသီးသီးကို ေဖာ္ထုတ္ရန္

အေတြးအျမင္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္
ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္ျခင္းကို အလုပ္တစ္ခုဟု ထင္ျမင္၍ စဥ္းစားဥာဏ္ ရင့္သန္လိုသူမ်ားအတြက္
မိမိ၏ဦးေႏွာက္ကို အသံုးခ်၍ ဆင္ျခင္တံုတရား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လိုသူမ်ားအတြက္
အလုပ္သံုးပါးအနက္ မေနာကံအလုပ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ စိတ္ကူးျခင္း၊ ဆင္ျခင္စဥ္းစားျခင္းကို အာရံု၀င္စားသူမ်ားအတြက္

အေတြးအျမင္၏ အမွတ္တံဆိပ္
အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ အမွတ္တံဆိပ္လိုဂိုအျဖစ္ ကမၻာေက်ာ္ ပန္းပုဆရာႀကီး Rodin ၏ အေတြးရွင္ The Thinker ပန္းပုရုပ္ပံုကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။


အေတြးအျမင္၏ စာလံုးဒီဇိုင္း
အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ မ်က္ႏွာဖံုးေခါင္းစီး စာလံုးဒီဇိုင္းကို ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဘရင္ကေလးက ေရးဆြဲခဲ့သည္။

အေတြးအျမင္ႏွင့္ မွတ္တိုင္မ်ား
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၁) စာေစာင္ကို ၁၉၈၄-ခု ေအာက္တိုဘာလတြင္ စတင္ထုတ္ေ၀ခဲ့
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၂၅) ေငြရတုစာေစာင္ကို ၁၉၈၇-ခု ဇြန္လတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၅၀) ေရႊရတုစာေစာင္ကို ၁၉၈၉-ခု ဒီဇင္ဘာလတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၇၅) စိန္ရတုစာေစာင္ကို ၁၉၉၂-ခု ဇန္န၀ါရီလတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၁၀၀) ရာျပည့္စာေစာင္ကို ၁၉၉၄-ခု ေမလတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့
အေတြးအျမင္ အမွတ္(၂၀၀)ကို ၂၀၀၈-ခု နိဳ၀င္ဘာလတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့

အေတြးအျမင္ ရာျပည့္စကား
အေတြးခ်င္း အျမင္ခ်င္း တူတာေတြ ရွိၾကမည္။ မတူတာေတြ ရွိၾကမည္။ ကိုယ့္အေတြး ကိုယ့္အျမင္ကို ေျဖာင့္မွန္စြာ တင္ျပခြင့္ ရွိရေပမည္။ မတူတာေတြကို ညွိႏွိဳင္းၿပီး အေျဖရွာဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရေပမည္။ ကမၻာႀကီးသည္ ဗဟု၀ါဒေခတ္သို႔ ေရာက္ေနေပၿပီ။ အေတြးအျမင္အသီးသီးကို အျပန္အလွန္ ေလးစားသမွဳျဖင့္ ညွိႏွိဳင္းအေျဖထုတ္ေသာ တိုင္းနိဳင္ငံမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ တိုးတက္ စည္ပင္ေနၾကေပၿပီ…. ဟူ၍လည္း အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ မာလိန္မွဴးႀကီး ဆရာေမာင္၀ံသက အေတြးအျမင္အုပ္တစ္ရာေျမာက္ စာေစာင္တြင္ အမွတ္တရ ေရးသားခဲ့သည္။

အေတြးအျမင္ အုပ္ႏွစ္ရာေျမာက္ ဥဒါန္း
စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းသည္ လူ၏တန္ဘိုးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ လူ၏အရည္အေသြးလည္း ျဖစ္သည္။ လူႏွင့္တိရစၧာန္အၾကား အဓိက ကြာျခားခ်က္မွာ လူက စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔စဥ္လွ်က္ စဥ္းစားျခင္းကို အေလ့အက်င့္မလုပ္ေသာ လူမည္ကာမတၱမ်ားစြာ ရွိေနေသးရာ ထိုသူမ်ားအား အေတြးအျမင္ အပါအ၀င္ စာအုပ္စာေပမ်ားက စဥ္းစားၾကပါ၊ ေတြးေခၚၾကပါ၊ ဆင္ျခင္ၾကပါ ဟု အခါမလပ္ ႏွိဳးေဆာ္ေနရေပသည္။
လူသည္ မစဥ္းစားပဲေနသည့္အက်င့္ ၾကာျမင့္လာေသာအခါ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေခ်။ စဥ္းစားျခင္းသည္ မိမိတို႔အလုပ္မဟုတ္ ဟူ၍ပင္ ထင္ျမင္လာတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကမူ စဥ္းစားလွ်င္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္လာသည္ဟု ဆိုသည္အထိ လူ၏ အရည္အေသြးမ်ား ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေတာ့သည္။ အေတြးအျမင္စာေစာင္သည္ အမွတ္(၂၀၀) ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ေလၿပီ။ အေတြးအျမင္အေနျဖင့္ ပိတ္ထားေသာ အသိဥာဏ္တံခါးမ်ားကို အႀကိမ္(၂၀၀) ဖြင့္ခဲ့ေလၿပီ။

အေတြးအျမင္ႏွင့္ ပရိသတ္
ေတြးျခင္းကို အလုပ္တစ္ခုအေနျဖင့္ ခံယူႏွလံုးသြင္းလွ်က္ စာဖတ္ျခင္း၊ ေတြးေတာျခင္း၊ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျခင္း အားျဖင့္ စဥ္းစားဥာဏ္ ရင့္သန္လိုသူမ်ား၏ အစဥ္တစိုက္ အားေပးခ်ီးေျမွာက္မွဳေၾကာင့္ အေတြးအျမင္သည္ကား အရွိန္အဟုန္မပ်က္ ခရီးဆက္လွ်က္ ရွိေနေပၿပီ။
အေတြးအျမင္ စတင္ထုတ္ေ၀ခဲ့ခ်ိန္မွစ၍ စီစဥ္သူမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေတြးျခင္းကို အလုပ္တစ္ခုအေနျဖင့္ လုပ္သည့္အက်င့္ကို အားေပးရန္္ျဖစ္သည္။ အေတြးအျမင္သည္ အပ်င္းေျပ၊ အေပ်ာ္ဖတ္စာေပမ်ားႏွင့္ အေရာင္အေသြး၊ အမြမ္းအမံ၊ အျခယ္အသမ်ားကို ေနရာမေပးပဲ စာေကာင္းေပမြန္သန္႔သန္႔ခ်ည္း ေဖာ္ျပေသာ စာေစာင္အျဖစ္ ရပ္တည္နိဳင္သည္မွာ အေတြးအျမင္စာေစာင္၏ ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္ေသာ စာကို အေလးအနက္ ဖတ္၍ အေတြးနက္နက္ ျဖန္႔ၾကက္လိုသူမ်ားအတြက္ ဆိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ထေျမာက္ေအာင္ျမင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ဟု မိုးကုတ္မီဒီယာကလည္း ယံုၾကည္သည္။
သို႔ေသာ္ျငားလည္း အေတြးအျမင္ကို ေလးေလးစားစား တန္ဘိုးထားၿပီး ဖတ္ရွဳအားေပးသူမ်ား ရွိသလို ျမန္မာနိဳင္ငံတြင္ အေတြးအျမင္ဟူေသာ စာေစာင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္မွာ သက္တမ္းအားျဖင့္ (၂၅)ႏွစ္ တိုင္ေတာ့မည္ ဆိုသည့္တိုင္ လံုး၀မသိ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးဘူး ဆိုသူေတြမ်ားကလည္း ဒုႏွင့္ေဒးပင္။
အေတြးအျမင္ဟူေသာ ေလွႀကီးသည္ကား အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားစြာကို တင္ေဆာင္လွ်က္ လွိဳင္းလံုးႀကီးမ်ားၾကား၀ယ္ မလြန္႔မလူး၊ မနစ္မျမဳပ္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖင့္ ဆက္လက္ရြက္လႊင့္ေနဆဲ…

အေတြးအျမင္အတြက္ မုဒိတာစကား
အေတြးအျမင္သည္ကား အုပ္(၂၀၀)ေျမာက္ခဲ့ေလၿပီ။ အေတြးအျမင္၏ တံခါးမွဴးႀကီးမ်ားက အသိဥာဏ္တံခါး အႀကိမ္(၂၀၀) ဖြင့္နိဳင္ခဲ့ၿပီ။ သက္တမ္းအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅)ႏွစ္နီးပါး တိုင္ခဲ့ေပၿပီ။ အေတြးအျမင္၏ ဖြားဖက္ေတာ္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္သည္ပင္လွ်င္ ယခုအခ်ိန္တြင္ သမၼတ လုပ္နိဳင္ေလာက္သည့္ အရြယ္ပင္ ေရာက္ေနေရာ့ၿပီ။ ယခုလို ထူးျခားေသာ အခါသမယ၀ယ္ အေတြးအျမင္ကို ရွင္သန္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ၾကသည့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးမ်ား၊ အေတြးအျမင္ကို လွိဳင္းထန္ေလဒဏ္ အၾကား မလြန္႔မလူး မနစ္မျမွဳပ္ရေလေအာင္ ပဲ့ကိုင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့ၾကေသာ မာလိန္မွဴးႀကီးမ်ား၊ အေတြးအျမင္၏ မူ၀ါဒမ်ား၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကုိ မတိမ္းမေစာင္း မယိမ္းမယိုင္ရေလေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေသာ ဗိသုကာႀကီးမ်ားအား မိုးကုတ္ၿမိဳ႕မွေန၍ သဟာယစာေပဆုကို ဂုဏ္ယူအပ္ႏွင္း ခ်ီးျမွင့္ျခင္းခံရသည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ မိုးကုတ္မီဒီယာကလည္း ဤေနရာမွေန၍ မုဒိတာစကားကို ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္စြာျဖင့္ ျမြက္ၾကား ေဖာ္ျပအပ္ေလသတည္း။




S.T.A

Read More...

Saturday, October 25, 2008

နိဳင္ငံေရး လူတိုင္းႏွင့္ဆိုင္သည္

၂၀၀၈-ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ (၂၄)ရက္ ေသာၾကာေန႔တြင္ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕မွ နိဳင္ငံေရးတက္ၾကြလွဳပ္ရွားသူ ကိုမင္းသူ အား စစ္အစိုးရက ေထာင္ဒဏ္(၁၃)ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ ၄င္းအား ပုဒ္မ(၅)ခုျဖင့္ တရားစြဲဆိုၿပီး ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ရာ စြဲဆိုခံရသည့္ ပုဒ္မမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

ပုဒ္မ ၅၀၅(ခ) - အစိုးရကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမွဳ

ပုဒ္မ ၂၉၇(က) - သာသနာကို ညွိဳးႏြမ္းေစမွဳ
ပုဒ္မ ၁၄၅ - ဥပေဒႏွင့္ဆန္႔က်င္ေသာ အစုအေ၀းတြင္ ပါ၀င္မွဳ
ပုဒ္မ ၁၄၇ - ရံုးရင္းဆန္ခတ္မွဳတြင္ ပါ၀င္က်ဴးလြန္မွဳ
ပုဒ္မ ၁၅၂ - တာ၀န္၀တၱရား ေႏွာင့္ယွက္မွဳ တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

၄င္း၏အမွဳကို မႏၱေလး အိုးဘို ေထာင္တြင္းတရားရံုးက စစ္ေဆးခဲ့ၿပီး တရားခြင္တြင္ မိသားစု၀င္မ်ား လာေရာက္ၾကားနာခြင့္ မရရွိပဲ စီရင္ခ်က္ခ်မွတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုမင္းသူအား ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလအတြင္းက ၂၀၀၇-စက္တင္ဘာလ (၂၅)ရက္ေန႔ ည(၁၁)နာရီအခ်ိန္တြင္ ၄င္း၏ေနအိမ္၌ အာဏာပိုင္မ်ားက လာေရာက္ေခၚေဆာင္သြားျခင္း ခံခဲ့ရသည္။


ယခုလို ကိုမင္းသူအား ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်လိုက္ျခင္းသည္ ယခင္က ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ သခင္သာခင္ အား ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း နိဳင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္မွဳျဖင့္ ေထာင္က်သည့္ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕၏ ထင္ရွားေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ သခင္သာခင္သည္ ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္တြင္ ထင္ရွားေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္သည့္အျပင္ နိဳင္ငံေရးအျမင္တြင္လည္း ထုိေခတ္အခါက ေရွ႕တန္းေရာက္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သခင္သာခင္ကို မိုးကုတ္ၿမိဳ႕နယ္ ကင္းရြာတြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။

ကိုမင္းသူ၏ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းအက်ဥ္း
ကိုမင္းသူအား မိုးကုတ္ၿမိဳ႕နယ္ ေရပူေက်းရြာတြင္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ အဖ ဦးလွေအာင္ႏွင့္ အမိ ေဒၚခင္ၾကည္ တို႔မွ ၁၉၆၁-ခုႏွစ္ ၾသဂတ္လ (၁၀)ရက္ေန႔တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၁၉၇၇-ခုႏွစ္တြင္ မိုးကုတ္ အထက(၁)မွ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၁-ခုႏွစ္တြင္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မွ ဓာတုေဗဒ ဘာသာရပ္ျဖင့္ ဘြဲ႕ရရွိခဲ့ပါသည္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု နိဳင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳတြင္ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕၌ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၈-ခု နိဳ၀င္ဘာလတြင္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ သို႔၀င္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

၁၉၈၉-ခု ဇူလိုင္လ (၁၉)ရက္ေန႔ အာဇာနည္ေန႔အခမ္းအနား က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့မွဳေၾကာင့္ မႏၱေလးေထာင္၌ (၂)ႏွစ္ေက်ာ္ အက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရသည္။ ၂၀၀၂-ခုႏွစ္တြင္ NLD ၿမိဳ႕နယ္စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၏ တာ၀န္ေပးခ်က္အရ ၿမိဳ႕နယ္စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၀င္ႏွင့္ လူငယ္ေရးရာတာ၀န္ခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ၂၀၀၃-ခုႏွစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိုးကုတ္ခရီးစဥ္အၿပီးတြင္ ေျခာက္လနီးပါးခန္႔ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရပါသည္။ လက္ရွိတြင္ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕နယ္ NLD စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လွ်က္ရွိၿပီး ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး လွဳပ္ရွားမွဳႀကီးတြင္ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့မွဳေၾကာင့္ ထပ္မံ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရပါသည္။ ယခု အက်ဥ္းက်ခံေနရခ်ိန္တြင္ အသက္ (၄၇)ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ဇနီးျဖစ္သူမွာ မနန္း(ေခၚ)မခင္ၾကည္၀င္း ျဖစ္ၿပီး သမီး(၂)ေယာက္၊ သား(၁)ေယာက္ ရွိပါသည္။
KT

Read More...

Thursday, October 16, 2008

သီတင္းကၽြတ္ျမင္ကြင္း

အခ်ိန္ကား ေနေရာင္ေပ်ာက္၍ အေမွာင္ထုပင္ တစ္စတစ္စ ႀကီးစိုးလွ်က္ ရွိေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးမွာကား ယမ္းေငြ႕မ်ား၊ မီးခိုးလံုးမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းလွ်က္ ရွိသည္။ ထုိစဥ္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ မႀကီးလွေသာ လူလတ္ပိုင္း လူရြယ္တစ္ဦးသည္ လူမမယ္ေလးႏွစ္ဦး၏ လက္ကိုဆြဲရင္း ေပါက္ကြဲသံမ်ားအၾကား ျဖတ္သန္းကာ အေ၀းတစ္ေနရာဆီသို႔ ဦးတည္လွ်က္ရွိသည္။ လူမမယ္အရြယ္ကေလး၏ မ်က္ႏွာတြင္ စိုးရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ဟန္ အတိုင္းသား ေပၚေနၿပီး ဖခင္ဟု ထင္ရေသာ လူရြယ္၏ လက္ကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွ တင္းတင္းဆုပ္ကာ လိုက္ပါလာၾကသည္။ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေပါက္ကြဲသံ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ၾကားရတုိင္း ဖခင္အနီးသို႔ အားကိုးတႀကီး တိုးကပ္လာၾကသည္။ ယမ္းေငြ႕မ်ားၾကား သတိႀကီးစြာထားလွ်က္ ေရွ႕သို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းကာ တေရြ႕ေရြ႕ ခရီးႏွင္လွ်က္ရွိသည္။
ဤကား ကေလးႏွစ္ေယာက္ ပူဆာလြန္းသျဖင့္ ဖခင္ျဖစ္သူက လိုက္ပို႔ေသာ သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္ ျမင္ကြင္းပင္တည္း။

ယခုႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္အခါသမယသည္ မိုးေလမကင္းလႊတ္ပဲ မိုးတဖြဲဖြဲ က်ပါသည္။ လမ္းမမ်ားတြင္ကား မိုးေရတစက္စက္၊ ဗြက္တျဗက္ျဗက္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ယခုႏွစ္တြင္ မိုးကုတ္သီတင္းကၽြတ္သည္ သိပၸံေခတ္သို႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ၿပီ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေရွးကႏွင့္မတူပဲ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားျဖင့္ ထိန္ညီးေအာင္ အလွဆင္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ လွ်ပ္စစ္မီးမလာေသာ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ကား ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း အခက္ႀကံဳရေလသည္။ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းရေအာင္မူကား ေခတ္ကာလကုန္ေစ်းႏွံုဳးအရ မတတ္နိဳင္။ မီးစက္ခုတ္ရေအာင္မူကား တြက္ေျခမကိုက္ ျဖစ္ၾကရေလသည္။ အေရးထဲအရာေပၚဆိုသလို ေလကလည္း တျဖဴးျဖဴး ျဖစ္ေန၍ အခက္ေတြ႕ၾကရေလသည္။

လူငယ္လူရြယ္ ၿမီးေကာင္ေပါက္မ်ားမွာကား အ၀တ္အစားအသစ္၀တ္၍ ဟန္ေရးျပစရာ ေနရာကမရွိ။ ခ်စ္သူရည္းစားရွိသူတို႔ အဖို႔ကား စတိတ္ရွိဳးၾကည့္ရန္ အေၾကာင္းျပၿပီး အိမ္ကထြက္ရန္ကလည္း ဆင္ေျခမေပးနိဳင္၍ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ၾကရေလသည္။
ကေလးမ်ားအဖို႔မူကား သြားစရာ လည္စရာ ေနရာကမရွိ၊ ၾကည့္စရာပြဲကလည္း မရွိ ျဖစ္ရကား အဘိုးအဘြားမ်ားကို ကန္ေတာ့၍ ရရွိလာေသာ မုန္႔ဘိုးအကုန္လံုးကို မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား ၀ယ္၍ အသားကုန္ လႊတ္ၾကသည္။ ေျဗာက္မ်ား လိမ့္ေဖာက္ၾကသည္။ အသံျမည္လွ်င္ ေမ်ာက္အုပ္ေအာ္သကဲ့သုိ. ၀ိုင္းေအာ္ၾကသည္။ ဤကား ကေလးငယ္မ်ား၏ ေပ်ာ္ရႊင္နည္းတည္း။
သို႔ေသာ္ျငားလည္း ကေလးမ်ား၏ အပူဆာခံရေသာ မိဘမ်ားမွာမူကား လက္တြင္ ထီးကို ကိုင္ဆြဲလွ်က္ ကေလးငယ္မ်ားကို ေက်ာပိုးတန္ပိုးၿပီးသကာလ ဦးတည္ရာမဲ့ လမ္းသလားလွ်က္ ရွိေနၾကသည္ကိုလည္း အတိုင္းသားျမင္ခဲ့ရသည္။ ယခုႏွစ္ မိုးကုတ္သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲေတာ္သည္ကား သံသယျဖစ္ဖြယ္ မလိုေအာင္ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး ျဖစ္ေလ၏။
STA

Read More...

Wednesday, October 8, 2008

ေရႀကီးျပန္ၿပီ

မိုးကုတ္မွာ ေရေတြ ခဏခဏႀကီးၿပီး လူေနအိမ္ေတြ၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြ နစ္ျမွဳပ္ကုန္တာ...၊ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္က ကတၱရာလမ္းမေတြေပၚမွာ ေရေတြ ဒရေဟာ စီးဆင္းေနတာ… စတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို မိုးကုတ္မီဒီယာက ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔တကြ မၾကာခဏဆိုသလို သတင္းေရးသားေနရတာဟာ ၾကာေတာ့ အားေတာင္ နာမိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိုးကုတ္ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ဟာ ျမစ္ေတြနဲ႔လည္း မနီး၊ ေျမျပန္႔ေဒသလည္း မဟုတ္ျပန္။ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ေရေတြ ႀကီးေနတာရယ္၊ ေနာက္ၿပီး လူေတြ ဆိုးရြားစြာ ခံေနရတဲ့ ဒုကၡေတြအေပၚမွာ ဒါဟာ မၾကာခဏျဖစ္တတ္တဲ့ ကိစၥပါ…၊ ထံုးစံပါပဲ…၊ ၀ဋ္ေၾကြးပဲေပါ့… ဆုိၿပီး က်ေနာ္တို႔ မီဒီယာအေနနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြ သိရွိေအာင္၊ နိဳင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတဲ့ လူႀကီးလူေကာင္းေတြ သိရွိေအာင္၊ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ သိရွိေအာင္ မေဆာင္ရြက္ မတင္ျပပဲ လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေရေဘးဒဏ္ကို အၿမဲခံေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡကို မစာနာရာ ေရာက္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္…။

ဒီတေခါက္ ေရႀကီးရတာလည္း အရင္အတိုင္းလိုပါပဲ…။
မိုးသည္းထန္စြာရြာတယ္။
ေရနီေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ တာရိုးေတြ မခံနိဳင္လို႔ က်ိဳးတဲ့ေနရာ က်ိဳးတယ္။
ေရႀကီးတယ္။

ဒါပါပဲ…။

မိုးရြာရင္ ေရႀကီးမွာေပါ့။ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရႀကီးတိုင္း လူေနရပ္ကြက္ေတြ နစ္ျမွဳပ္ကုန္တာ…၊ ကတၱရာလမ္းမႀကီးေတြ ပ်က္စီးကုန္တာ…၊ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အလွအပေတြကို ထိခိုက္ကုန္တာ…၊ ဒါ့အျပင္ လူေတြ ေရထဲေမွ်ာပါၿပီး ေသဆံုးရတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ လူမေသပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရေတြ တဟုန္ထိုး ၀င္ေဆာင့္လို႔ တစ္ထပ္တိုက္တစ္လံုးေတာ့ လံုး၀ ပ်က္စီးသြားတယ္။

မေန႔ညက အိပ္ယာ၀င္ခါနီးအခ်ိန္မွာ မိုးေတြ သည္းသည္းမဲမဲကို ရြာလာတယ္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆယ္နာရီ၀န္းက်င္။ ဒီလို မိုးသည္းတာ သံုးေလးနာရီ ဆက္သြားၿပီဆိုရင္ ေဗဒင္ေမးစရာေတာင္ မလိုဘူး။ ဖားေအာ္သံလည္း နားေထာင္စရာ မလိုဘူး။ မနက္က်ရင္ ဘယ္ေနရာမွာ ေရနစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက အတပ္သိၿပီးသား။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္လည္း ည အိပ္ယာ၀င္ရတာ စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ပဲေပါ့။

ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလႊဲပါပဲ။ မနက္လင္းေတာ့ တာရိုးေတြက်ိဳးေပါက္ၿပီး ေရေတြ လွ်ံထြက္လာလို႔ ကတၱရာလမ္းမႀကီးေပၚကို ေရနီေတြ အူယားဖားယား ေျပးလႊားေနတာကို ျမင္ရေတာ့တာပါပဲ။

ေရေတြ ေပါက္ထြက္ကုန္ၿပီေဟ့ လို႔လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မိုးရြာေနတဲ့ၾကားက အသံျမွင့္ၿပီး ေအာ္ေျပာေနၾကတယ္။ သတင္းေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေနၾကတယ္။ ေရႀကီးတဲ့ေနရာေတြကို အေျပးအလႊား ေရာက္လာၾကတယ္။ ခပ္မ်ားမ်ားက ၾကည့္မယ့္သူေတြ၊ စနည္းနာမယ့္သူေတြ။ ရဲလိုလို ၾကံ႕ဖြံ႕လိုလို လူေတြလည္း ပါရဲ႕။ သူတို႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတာက စကားေျပာစက္ ကိုယ္စီ။ ရဲေတြကလည္း ရထား… ရထား… ေရႀကီးေနတယ္… ဒါပဲ…။ ၾကံ႕ဖြံ႕ကလည္း ေရႀကီးေနတယ္…၊ ဆက္လုပ္… ဒါပဲ…။ ခါတိုင္း ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ပိုက္ဆံလိုက္ေကာက္ေနက် စည္ပင္ဆိုတာႀကီးလည္း မျမင္။ လူေတြကလည္း ဘယ္ကစၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလည္း မသိ။ က်ီးၾကည့္… ေၾကာင္ၾကည့္…။ သဲေတြကို အိပ္ထဲ စထည့္ေနတာက ၾကက္ေျခနီ…။ တိုင္ေတြကို ငုတ္ရိုက္ေနတာက မီးသတ္…။

တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္သိေနတာက ၾကက္ေျခနီဆိုတာ လူနာကို ျပဳစုေပးရမည့္သူ။ ပတ္တီးနဲ႔ ဂြမ္းေတြကို အိတ္ထဲ ထည့္ထားၿပီး အနာကို အရက္ပ်ံနဲ႔ ေလာင္းေပးမယ့္သူ။ မီးသတ္ ဆိုတာကလည္း မီးေလာင္ေနရင္ ေခၚစရာမလိုပဲ လာၿပီး ၿငိမ္းေပးမယ့္သူ။ မီးသတ္ကားကို ေမာင္းေနတုန္း လူေတြ လန္႔ၿပီး လမ္းဖယ္ေအာင္ ဥၾသဆြဲတဲ့သူ။ ဒီေလာက္ပဲ သိသည္။

အခုေတာ့ ၾကံ႕ဖြံ႕ ဆိုတာလည္း မျမင္မိ။ စြမ္းအားဆိုတဲ့ဟာလည္း ဒီေနရာမွာ လာမစြမ္း။ အမ်ိဳးသမီးေရးရာကေတာ့ ထားေတာ့။ ဒါမ်ိဳးက ေယာက်ၤားေတြအလုပ္။ ရဲေတြကလည္း ၀င္မပါ။ စစ္သားလည္း မလာ။ ရဲေတြခမ်ာေတာင္ အလုပ္ရွဳပ္ဟန္ေဆာင္ေဖာ္ ရေသးသည္။ အထက္ကို အခ်ိန္ႏွင့္တေျပးညီလည္း တင္ျပေနၾကသည္။ စကားေျပာစက္သံကလည္း တရွီးရွီး တရွဲရွဲ။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္သာ သမၼတျဖစ္ၾကည့္။ သူတို႔ကို ဦးဆံုး ေရထဲ ဒိုင္ဗင္ထိုးခိုင္းမည္။ ေယာင္ေပေပလုပ္ေနတဲ့ သူကုိ ေနာက္နား တိတ္တိတ္ေလးသြားၿပီး ေဆာင့္ကန္ကာ လုပ္ေနသူကို ကူခိုင္းမည္။

အခုေတာ့ ၿမိဳ႕လူထုခမ်ာ ဘာမဆို ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ။ ကတၱရာလမ္းဆိုရင္လည္း ရပ္ကြက္ထဲ ခြဲတမ္းနဲ႔ ထည့္ရ။ ဓာတ္တိုင္ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ရ။ ထရမ္စေဖာ္မာအိုး ဆိုျပန္ေတာ့လည္း လွည့္အလူခံရေသး။ မီးသတ္ကားဆိုျပန္ေတာ့လည္း စုၿပီး စိုက္၀ယ္လိုက္ရ။ ေဆးရံုဆိုေတာ့လည္း လူထု။ စာသင္ေက်ာင္း ဆိုလည္း လူထု။ လာျပန္ၿပီ မာတီမီဒီယာ၊ ဒါလည္း လူထု။ ၀န္ႀကီးလာသြားတုန္း လွဴသြားတာက ဂ်ပ္ဖာပံုး။ ေက်ာင္းအိမ္သာကအစ၊ ရပ္ကြက္ရံုးအလယ္၊ တယ္လီဖုန္းအဆံုး ဘယ္အရာမဆို ၿမိဳ႕လူထုက ကုန္က်ရ။ ကုန္က်ရ။ ကုန္က်ရ။

ၾကာလာေတာ့ ၿမိဳ႕လူထုက စီးပြားေရးလည္း တျဖည္းျဖည္း က်ပ္တည္းလာ။ လုပ္စား ကိုင္စားရတာကလည္း အဆင္မေျပ။ ရွာစားေဖြစားရတာကလည္း ဟိုလူ႕ေၾကာက္ရ၊ ဒီလူ႕ေၾကာက္ရ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထရတာ ပင္ပန္းလာေတာ့သည္။ မထူခ်င္ မထခ်င္၊ မထူနိဳင္ မထနိဳင္ေတာ့။

စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ကိုသာ ျပန္ၾကားေယာင္လာမိသည္…
ေခါင္မိုးကမလံုေတာ့ xxx မိုးဒဏ္ကို xxx ခံေနရတာ xx ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး xxx

ဒီလုိပါပဲ…
မိုးသည္းလို႔ ေရႀကီးရတာ ဒီတစ္ခ်က္တည္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး…။

STA


Read More...

Saturday, September 6, 2008

တမ္းတျခင္းရဲ႕ ပဲ့တင္သံ

က်မက မိုးကုတ္က ရွမ္း တိုင္းရင္းသူတစ္ဦးပါ။ က်မတို႔ မိသားစုရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ဒီေနရာေလးမွာ ရင္ဖြင့္လိုက္မိပါတယ္။ မွ်ေ၀ခံစားနိဳင္ၾကပါေစ။

က်မရဲ႕ အမ်ိဳးသားဟာ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အနစ္နာခံၿပီး အမ်ားျပည္သူ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အမွန္တရားလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနသူတစ္ဦးပါ။ သူဟာ (၈၈)အေရးအခင္းမွာလည္း ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံခဲ့ဘူးတယ္။ ေနာက္ ဒီပဲရင္း အေရးအခင္းၿပီးေတာ့လည္း အဖမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းမွာလည္း ထပ္အဖမ္းခံရျပန္တယ္။ အဲဒီေန႔က… ၂၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇။ ည (၁၁)နာရီ။ အခုေတာ့ မႏၱေလး အိုးဘိုေထာင္အတြင္းမွာ…။

က်မမွာ သားသမီး (၃)ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သမီးႀကီးက ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းတက္ေနရင္း ၂၆ ရက္ေန႔ စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းက ေရႊတိဂံုေျခရင္းမွာ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရလို႔ အထဲမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ သမီးလတ္က အလယ္တန္း၊ သားငယ္က မူလတန္းပါ။
၂၅ ဒီဇင္ဘာ ခရစၥမတ္ ညေနခ်မ္းမွာ က်မတို႔ သားအမိ ထမင္း၀ိုင္းေလးအတြင္း သမီးႀကီးက အေဖအတြက္၊ အေမအတြက္ ဦးခ်ပါတယ္။ အေဖဆိုတဲ့ အသံ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေမြးကတည္းက အေဖနဲ႔ မခြဲပဲ အိပ္ခဲ့ရတဲ့ သမီးငယ္ေလးက အေမ… ဒီေန႔ အေဖ့ကို ဖမ္းသြားတာ ၃လျပည့္ၿပီ၊ လူခ်င္းလဲ မေတြ႕ရဘူး။ အေဖ ဘယ္လိုခံစားေနရလဲ မသိဘူးေနာ္… တဲ့။ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းမို႔ က်မ ရင္နင့္သြားခဲ့ရတယ္။ သမီးငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ေလ။ သမီးတို႔ အေဖဟာ ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္လို ခံစားေနရတယ္ဆိုတာ က်မ ဘယ္လိုေျပာျပရမွာလဲ။

ဒါနဲ႔ ညပိုင္း အိပ္ခ်ိန္ေရာက္လာျပန္တယ္။ မိုးကုတ္ ေဆာင္းကလည္း ေရခဲေလာက္ေအာင္ ေအးေနေတာ့ သားအမိေလးေယာက္လံုး ေစာင္အထပ္ထပ္နဲ႔ ေကြးေနၾကတယ္။ ကေလးေတြ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ သူတို႔အေဖကို သတိရေနၾကတယ္ဆိုတာ က်မ သိေနခဲ့တယ္ေလ။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ… သားငယ္ေလးက က်မ လည္ပင္းကိုဖက္ၿပီး အေမ.. သား ငိုခ်င္တယ္ တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သားတို႔ အိမ္မွာ ေစာင္အထပ္ထပ္ျခံဳၿပီး အိပ္ရတာေတာင္ ဒီေလာက္ ေအးေနတာ အေဖက ေထာင္ထဲမွာ ေစာင္ပါးေလးတစ္ထည္နဲ႔ အိပ္ရေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေအးေနရွာမလဲ တဲ့…။ မေအးပါဘူးသားရယ္… အက်ၤ ီေတြ ထပ္ၿပီး အိပ္မွာေပါ့ လို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားငယ္ေလးက အေမရယ္.. အေဖ့ကို ေခၚသြားတုန္းက ဒီအတိုင္း လိုက္သြားခဲ့လိုက္ရတာ အက်ၤ ီအပိုမွ ပါမသြားပဲ ဘာနဲ႔ ထပ္ၿပီး ၀တ္ရမွာလဲ တဲ့…။ အေမ ေထာင္ထဲမွာဆုိရင္ ေထာင္က်တဲ့ လူေတြကေကာ ဘယ္လို အိပ္ရသလဲ တဲ့..။ ေမးခြန္းေတြ အထပ္ထပ္ ေမးေနရင္း အေဖကို သတိရေနရွာတဲ့ သားေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး က်မ ဘယ္လို ေျဖျပနိဳင္မွာလဲ…။

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ သားအမိေတြ အိပ္မေပ်ာ္ခင္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚက အရက္မူးသမားတစ္ေယာက္ ဆူပူေသာင္းက်န္းေနတဲ့အသံကို ၾကားေနရတယ္။ က်မရဲ႕ သားငယ္ေလးက အေမ အရက္မူးသမားက ဒီေလာက္ ဆူပူေသာင္းက်န္းေနတာကို ဘာျဖစ္လို႔ ရဲေတြ လာမဖမ္းတာလဲ တဲ့…။ သားတို႔အေဖက်ေတာ့ ဘာလို႔ လာဖမ္းၾကတာလဲဲ တဲ့…။ ဒါနဲ႔ က်မ သမီးႀကီးက သူ႔ေမာင္ေလးေက်နပ္ေအာင္ ဒီလို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒို႔အေဖက အမွန္တရားနဲ႔ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေနလို႔ေပါ့ တဲ့…။ သားေလးက ထပ္ၿပီးေမးတယ္။ အေမ… ဒါဆိုရင္ အရက္မူးသမားဆိုရင္ မဖမ္းဘူးလား…။ အမွန္တရားလုပ္ရင္ ဖမ္းသလား…။ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးလုပ္ရင္ အဖမ္း ခံရသလား တဲ့…။ ဒီကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ သူတို႔ သိခ်င္တဲ့ အေျဖမွန္ကို က်မ ဘယ္လို ေျဖျပရမွာလဲ…။

က်မ ဘ၀မွာလည္း မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမွန္တရားကို ေျပာျပနိဳင္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ထိဆက္ၿပီး ရုန္းကန္ ခံစားေနရဦးမယ္ဆိုတာ ေတြးမိရင္းနဲ႔ေပါ့…။
MN

(၂၀၀၇ စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတြင္ မတရား ဖမ္းဆီးခံရေသာ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕မွ ထိပ္တန္းနိဳင္ငံေရးသမား ကိုမင္းသူ သို႔ …)

Read More...

Sunday, August 17, 2008

မိုးကုတ္ၿမိဳ႕တြင္ ေျမၿပိဳ၍ လူေသဆံုးမႈထပ္မံျဖစ္ပြား



မိုးကုတ္ၿမိဳ႕၊ ေဘာ္ဗဒန္းေက်းရြာ တြင္ ယမန္ေန႔ညက မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းမႈေၾကာင့္ ေျမၿပိဳမွဳမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ (၁၆.၈.၀၈) ေန႔၊ ည (၁၀း၄၅) အခ်ိန္တြင္ စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ေျမၿပိဳမွဳေၾကာင့္ အိမ္ေျခ (၅)လံုးခန္႔ ပ်က္စီးခဲ့ကာ အျပင္းထန္ဆံုးထိခိုက္ခဲ့ေသာ အိမ္တြင္းရွိ မိသားတစ္စုတစ္ခုလံုး အသက္ဆံုးရွံဳးခဲ့ရပါသည္။ အိမ္ရွင္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး၊ သမီး၊ သမက္၊ ေျမးျဖစ္သူႏွင့္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ စုစုေပါင္း (၆)ေယာက္ အသက္ ဆံုးရွံဳးခဲ့သည္။


ေဘာ္ဗဒန္းေက်းရြာသည္မိုးကုတ္ႏွင့္ ေလးမိုင္ခန္႕ကြာေ၀းျပီး ေတာင္ေပၚအျမင့္တြင္ တည္ထားေသာရြာျဖစ္သည္။ ေက်ာက္မ်က္လုပ္ကြက္အမ်ားစု ၾကားထဲတြင္ တည္ရွိေနေသာ ရြာတစ္ရြာျဖစ္သည္။ ေက်ာက္မ်က္လုပ္ကြက္မ်ားမွာလည္း ေျမေအာက္ ေပေထာင္ခ်ီအနက္တြင္ရွိေသာ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားအတြင္းသို. လွိဳဏ္ေခါင္းမ်ားတူးကာ လုပ္ကိုင္လ်က္ရွိၾကသည့္ ခဲတြင္း မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ေျမအေနအထားအရ အခ်ိန္မေရြး အႏၱရာယ္ရွိနိဳင္ေသာ ေနရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာသားမ်ားမွာ ထိတ္လန္႔လွ်က္ ရွိေနၾကသည္။ ၄င္းေနရာတြင္ နာမည္ေက်ာ္ ပတၱျမားနဂါး ေက်ာက္မ်က္ကုမၸဏီႀကီးသည္လည္း နိဳင္ငံေတာ္ႏွင့္ အက်ိဳးတူ ဖက္စပ္လုပ္ကိုင္လွ်က္ ရွိပါသည္။


TP

Read More...

Friday, August 8, 2008

၈.၈.၈၈ ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ

၈.၈.၈၈ ကို က်ေနာ္ ၾကံဳခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆိုရွယ္လစ္ဆိုတာ ဘာမွန္း ... ၊ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ ဘာမွန္း... မသိတတ္ေသးခင္ အရြယ္ကျဖစ္သည္။ ၈.၈.၈၈ ဟု ဆိုလိုက္ရင္ျဖင့္ က်ေနာ့္ အာရံုထဲတြင္ အနီေရာင္မ်ား၊ အျဖဴအစိမ္းမ်ား၊ ၾကယ္မ်ား စပါးႏွံမ်ားႏွင့္ အလံမ်ား၊ ခေမာက္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုပိုစတာမ်ား အစရွိသျဖင့္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေပၚလာစၿမဲပင္ ျဖစ္သည္။ လက္ခုပ္သံမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီ ... ဒီမိုကေရစီ ဆိုေသာ အသံမ်ားလည္း ၾကားလာမိသည္။ ရင္ထဲတြင္လည္း အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ခံစားမွဳမ်ား ျဖစ္္ေပၚမိပါသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ၾကားခဲ့ဖူးရေသာ ဒီမိုကေရစီ ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကိုကား အတိအက် နားမလည္ခဲ့ပါ။ ယခုလက္ရွိထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ စနစ္တစ္ခု ျဖစ္မည္ဟုသာ ထင္ခဲ့ပါသည္။

ဤသို႔ျဖင့္
၈.၈.၈၈ မွစတင္ ေအာ္ဟစ္ခဲ့ၾကေသာ ဒီမိုကေရစီ သည္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာ ယခုအခ်ိန္ ေရာက္သည္အထိ ေအာ္ဟစ္ေနၾကဆဲ၊ ေအာ္ဟစ္ေနရဆဲ ျဖစ္ေနပါသည္။

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲတုန္းက တတပ္တအား ပါ၀င္ခဲ့ၾကၿပီး ယခုခ်ိန္တိုင္ တိုင္းျပည္အေပၚ ေစတနာေကာင္းမ်ား ထားလွ်က္ ရွိေနၾကသည့္ အဖိုးအိုႀကီးမ်ားသည္လည္း ဒီမိုကေရစီ …။


လူငယ္သဘာ၀ အင္းလ်ားကန္ႏွင့္ ကံ့ေကာ္ေတာတို႔၌ ရင္ခုန္ၾကည္နဴးဖြယ္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို စြန္႔လြတ္ခဲ့ရၿပီးေအးစက္ေမွာင္မိုက္၍ု ထူထဲေသာ အုတ္နံရံ အခန္းမ်ားထဲတြင္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားတိုင္ေအာင္ အခ်ိန္ ကုန္လြန္ခဲ့ၾကရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္လည္း ဒီမိုကေရစီ…။


၈.၈.၈၈
ကို မၾကံဳဖူး၊ မမွီဖူးခဲ့ၾကေသာ္လည္း ယေန႔ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ သတင္းမီဒီယာေခတ္ႀကီးတြင္ နိဳင္ငံတကာ၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳမ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ေနၾကေသာ လူငယ္အေပါင္းသည္လည္း ဒီမိုကေရစီ…။

လက္ရွိ နိဳင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို ယူထားေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အတိုက္အခံအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားမ်ား သည္လည္း ဒီမိုကေရစီ…။


စသျဖင့္ အားလံုး အားလံုး ဒီမိုကေရစီ ေနၾကပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ မေလွ်ာက္လွမ္းနိဳင္ၾကေသးသနည္း။


က်ေနာ္ ဥာဏ္မွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ပါသည္။
၈.၈.၈၈ မွ ယခု ကာလအထိ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေသာ အာရွျမင္ကြင္းကို လွမ္းျမင္ၾကည့္မိသည္။ သေဘာထား အတင္းမာဆံုး၊ အနီဆံုးဟု ဆိုၾကေသာ အိမ္နီးခ်င္းေပါက္ေဖာ္ တရုတ္ၾကီးသည္ပင္ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ေဖာက္ျပန္မွဳ၊ ရြံ႕ရွာဖြယ္ေကာင္းမွဳ ဆုိသည္၏ ေျပာင္းျပန္.. ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုကာ တိုင္းသူ ျပည္သားမ်ားအား ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမွဳ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ရွိေစရန္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားလွ်က္ ရွိေနပါသည္။ ေဟာင္ေကာင္ကၽြန္းကိုလည္း တစ္နိဳင္ငံ စနစ္ႏွစ္မ်ိဳးဟု ဆိုကာ ျပန္လည္ ရယူေပါင္းစည္းနိဳင္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ အဂၤလိပ္စကားကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာတတ္ၿပီး ေအာက္စို႔ဆင္းမ်ားႏွင့္ ေရွ႕တန္းေရာက္လာေသာ အိႏၵိယ။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာ ထားခဲ့ၿပီး တခ်ိန္က ရန္ဘက္အေမရိကန္ႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပြ႕ဖက္ကာ စီးပြားေရးက်ားတစ္ေကာင္အျဖစ္ တက္လွမ္းေနသည့္ ဗီယက္နမ္။ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္္ျဖင့္သာ ေမာင္းႏွင္ေနသည္ဆိုေသာ စင္ကာပူ။ အီလက္ထေရာနစ္ ပေရာဒတ္မ်ားႏွင့္ မေလးရွား။ အခ်ိန္တိုတြင္း ဒီမိုကေရစီနိဳင္ခဲ့ၾကေသာ အင္ဒိုနီးရွား၊ နီေပါလ္။ စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔နိဳင္ငံ ေနာက္တန္း မက်ရေအာင္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ အားက်ိဳးမာန္တက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ နိဳင္ငံမ်ားကို ျမင္မိပါသည္။

က်ေနာ္တို႔မွာမူကား.. ယခုခ်ိန္ထိ ေအာ္ဟစ္ေနရဆဲ အဆင့္မွ မတက္နိဳင္ေသး။ မိမိ တစ္ဦးတည္း အဆိုးျမင္ေနသလားဟု ထင္ကာ ပတ္၀န္းက်င္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ သေဘာထားကို တီးေခါက္ၾကည့္ပါသည္။ သူတို႔၏ အျမင္မ်ား၊ ညႊန္းကိန္းမ်ားသည္လည္း အထူးအေထြ ကြဲျပားျခားနားမွဳ မရွိၾကပဲ တူညီေနၾကပါသည္။

ထိုေၾကာင့္ ျပႆနာမ်ားကို အခ်ိဳ႕မွ တိုင္းျပည္ႏွင့္ေ၀းရာ ေရၾကည္ရာ ျမက္နဳရာကို ရွာျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကပါသည္။ ကံကိုသာအမိ ကံကိုသာအဖဟု စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ဆိုသူမ်ားက တစ္မ်ိဳး…၊ ျဖစ္ပ်က္သမွ် အားလံုးကို တာ၀န္ရွိသူမ်ားအား အပစ္ပံုခ်ကာ ဆဲဆိုေနၾကသူမ်ားက တစ္ဖံု…၊ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ တရားသည္ မတရားသည္ မစဥ္းစားပဲ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အခြင့္အေရးဟူသမွ်ကို ရနိဳင္သေလာက္ ယူေနၾကသူမ်ားက တစ္ဘာသာ… စသည္ျဖင့္ ကိုယ္သန္ရာ ကိုနားလည္ရာကို ဆုတ္ကိုင္လွ်က္သာ ရွိၾကသည္္။ တတ္ထားေသာ ပညာမ်ားျဖင့္ ရနိဳင္သေလာက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မည္ ဆိုေသာ ေလးစားဖြယ္ ပုဂၢိဳလ္ အနည္းအက်ဥ္းလည္း ရွိၾကပါသည္။

လူငယ္မ်ားဘက္တြင္လည္း က်ေနာ္တို႔လူငယ္မ်ားသည္ နိဳင္ငံတကာမွ လူငယ္မ်ားနည္းတူ လြတ္လပ္မွဳ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးမွဳ အသီးအပြင့္မ်ားကို ခံစားလိုၾကပါသည္။ စမတ္က်က်၊ အဆင့္အတန္းရွိရွိ ပညာသင္ၾကားၿပီး ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ လိုၾကပါသည္။ ေနရာတကာ အေရးမပါေသာ အခက္အခဲမ်ားကို ေျဖရွင္းေနရျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း ျဖစ္ေနရေသာ ဘ၀မ်ားမွ လြတ္ကင္းလိုၾကပါသည္။ စိန္ေခၚမွဳမ်ားကို ရင္ဆိုင္ၿပီး ဘ၀ခရီးလမ္းကို တက္တက္ၾကြၾကြျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုၾကပါသည္။

သို႔ေသာ္ အနာဂတ္လမ္းေၾကာင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ျဖင့္ ထင္ထင္ရွားရွား မျမင္ေတြ႕ရေသး။ အလင္းေရာင္ေရးေရးေလး ေပၚလာလိုက္၊ ရုတ္ခ်ည္း ေမွာင္မိုက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနဆဲပင္။

၈.၈.၈၈
မွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ဒီမိုကေရစီ ခရီးမွာကား အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ တိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ကုန္ၾကၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ကေတာ့ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးနိဳင္ငံမွ မလြတ္ေျမာက္နိဳင္ေသး။ နိဳင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရး ရရွိေရးမွသည္ သယံဇာတ မကုန္ခမ္းေရး၊ စား၀တ္ေနမွဳ ေျပလည္ေစေရး၊ လူ႕အခြင့္အေရး ရရွိေရး၊ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံနိဳင္ေရး၊ ကမၻာ့အလည္ ဂုဏ္သိကၡာ၀င့္ထည္စြာ ရပ္တည္နိဳင္သည့္ အစိုးရ ေပၚေပါက္ေရး အဆံုး စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ကသာလွ်င္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးနိဳင္ေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ နိဳင္ငံသူနိဳင္ငံသားအားလံုး ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တလွ်က္ရွိေသာ၊ မရပ္မနား တစိုက္မတ္မတ္ ေတာင္းဆိုေနၾကေသာ စစ္မွန္သည့္ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး သည္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ား အေပၚတြင္သာမကပဲ လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးမွလည္း စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပူးေပါင္းပါ၀င္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ပန္းတိုင္သို႔ မလြဲမေသြ ေရာက္ရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေလးအနက္ ယံုၾကည္မိပါသည္။

TP

(၈.၈.၈၈ မွသည္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ စြန္႔လြတ္အနစ္နာခံ၍ ဒီမိုကေရစီအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကေသာ အကိုႀကီး အမႀကီးမ်ားသို႔ …)

Read More...